Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Κείμενο αλληλεγγύης στον Θ. Ηλιόπουλο

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ

Άμεση και χωρίς ώρους απελευθέρωση του απεργού πείνας Θ. Ηλιόπουλου

«Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Όμως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

Τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, είναι λίγο – πολύ γνωστά. Στο λεγόμενο «άβατο» των Εξαρχείων, ο ειδικός φρουρός Κορκονέας πυροβολεί και εκτελεί τον 15χρονο μαθητή Αλ. Γρηγορόπουλο. Αυτή η σφαίρα που δεν ρίχθηκε σε έναν τυχαίο γεωγραφικό χώρο και ούτε από κάποιον «ψυχοπαθή», αλλά από έναν μισθοφόρο της υποταγής, προορισμένη για την ανήσυχη – απείθαρχη νεολαία και τους παντός ηλικίας εξεγερμένους της μητρόπολης, αποτέλεσε την σπίθα για την Εξέγερση του Δεκέμβρη. Μέσα σε λίγες ώρες η Εξέγερση απλώθηκε σε όλη την χώρα και ο απόηχος της πέρασε από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έως τα βουνά του Μεξικού. Όπως έχουμε ξαναγράψει αυτό που τρόμαξε τους κοσμοκράτορες του πλανήτη, φοβούμενοι για αλυσιδωτές εκρήξεις (π.χ. Σαρκοζί στην Γαλλία) δεν ήταν απλώς οι σπασμένες βιτρίνες των τραπεζών, οι απαλλοτριώσεις και τα οδοφράγματα. Αλλά και τα πρώτα σπέρματα αυτό-οργάνωσης των εξεγερμένων, όπως και η προοπτική μετουσίωσης της οργής σε συνειδητή κοινωνική επανάσταση, η οποία θα θέσει το τέλος της κυριαρχίας τους. Ανοίγοντας τον δρόμο για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και έλεγχο στην ζωή των υπηκόων. Έναν κόσμο αυτό-οργάνωσης, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

«Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποιοσδήποτε».

Ο Δεκέμβρης δεν πέρασε χωρίς αιχμάλωτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις 62 άνθρωποι προφυλακίστηκαν, ενώ πολλοί άλλοι διώχθηκαν ποινικά. Ανάμεσα τους και ο Θοδωρής Ηλιόπουλός. Ο Θοδωρής έχει το χαρακτηριστικό ότι, ενώ οι μόνες «αξιόπιστες» μαρτυρίες που τον βαραίνουν είναι αυτές των δύο ΜΑΤατζίδων που τον συνέλαβαν, είναι ο μοναδικός που δήλωσε τις αντι-εξουσιαστικές – ελευθεριακές απόψεις του από την πρώτη στιγμή. Τίμημα που πληρώνει με το να παραμένει ο τελευταίος προφυλακισμένος της Εξέγερσης του Δεκέμβρη. Καθώς σύμφωνα με το βούλευμα τις εισαγγελίας «είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την δημόσια τάξη». Χαρακτηρισμός που εν τέλει, ίσως και να είναι κολακευτικός σε αυτόν τον σάπιο κόσμο της υποταγής, της παραίτησης και του τηλεκοντρόλ.

«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».
Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος από τις 10 Ιουλίου, ξεκίνησε απεργία πείνας διεκδικώντας την απελευθέρωση του. Η αλληλεγγύη ήταν και θα είναι το μεγαλύτερο όπλο μας. Όμως δεν είναι εργολαβία μας… η υπόθεση του Θοδωρή αφορά όλους. Τουλάχιστον όσους δεν θέλουν να είναι αξιοπρεπείς και όχι με σκυμμένο το κεφάλι. Όσους θέλουν να βλέπουν το μέλλον τους με χαμόγελο και
όχι με τρόμο!

Αφίσα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης


Stop the concentration camps for immigrants
Όχι σρατρατόπεδα συγκέντρωσης
Ούτε στην Καβάλα ουτε και αλλού!
Σήμερα οι πρόσφυγες - Αύριο όλοι οι υπόλοιποι...

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Εργατικά ατυχήματα και σφαίρες στο ψαχνό...

Από τις αρχές του χρόνου, με την βοήθεια συντρόφων, έχουνε καταγραφεί 89 εργατικά ατυχήματα. Αλλά ήτανε θανατηφόρα και άλλα προξένησαν τραυματισμούς. Πίσω από τον όρο "ατύχημα" βρίσκονται τα ελλιπή μέτρα προστασίας για τους εργαζόμενους, απόρροια της αδιαφορίας ή της εξοικονόμησης χρημάτων από τα αφεντικά. Νεκροί και τραυματίες στον βωμό του εύκολου και γρήγορου κέρδους.

Η λίστα των 89 "ατυχημάτων"

Ως αναρχικοί - αντιεξουσιαστές προτείνουμε την αυτοδιεύθηνση στους εργασιακούς χώρους, από τους ίδιους τους εργαζόμενους, μέσω επιτροπών και συμβουλίων. Όπως και την ορθολογιστική οργάνωση της οικονομίας (παραγωγή, μεταποίηση, διανομή κτλ) με σκοπό το κάλυμμα των αναγκών της κοινωνίας και όχι το κέρδος για μια χούφτα μεγάλο-αφεντικά.

... τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ!

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Συνέντευξη του απεργού πείνας Θ. Ηλιόπουλου

Οκτώ μήνες προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τον τελευταίο και σε απεργία πείνας. Η αναμενόμενη αποφυλάκιση τον Ιούλιο δεν ήρθε, το θέατρο παραλόγου των κατηγοριών συνεχίστηκε και ο Θοδωρής παραμένει έγκλειστος. Αλλά αγωνιστής. Αυτή τη φορά «όπλο» του, το ίδιο του το σώμα. Μας μίλησε τηλεφωνικά από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί απ' όπου βλέπει το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους, την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, αλλά και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά. Επιμένοντας στην αθωότητά του και στα πιστεύω του. Πληρώνοντας ακριβά και για τα δυο. Ακούω τη φωνή του με διακοπές από μεγάφωνα που ουρλιάζουν διαταγές και παραγγέλματα στους φυλακισμένους του Κορυδαλλού. Είναι εξαιρετικά ευγενής, χαμηλών τόνων, δυνατός μέσα στην αδυναμία του. Εύθραυστος πια, αλλά αποφασισμένος, στην καρδιά του Αυγούστου που δεν υπάρχουν ειδήσεις, δίνει τη μάχη για την ελευθερία του με το μοναδικό όπλο που του έχει απομείνει: το ίδιο του το σώμα. Για πάνω από ένα μήνα, ο μοναδικός τώρα πια φυλακισμένος του Δεκέμβρη, είναι σε απεργία πείνας. Παρόλο που έχει χάσει 12 κιλά, η πίεσή του έχει πέσει και παθαίνει υπογλυκαιμικά σοκ και παρόλο που οι γιατροί επιμένουν πως τώρα πια μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανά του, η διεύθυνση των φυλακών αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δηλώνει αθώος. Ενας όμηρος.

Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι' αυτό;

«Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας "τώρα θα δεις τι θα πάθεις". Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι' αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε "αυτός είναι;". Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες... με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».

Πώς έζησες τα γεγονότα του Δεκέμβρη;

«Ο πατέρας μου είναι στα τελευταία του κι έχει αλτσχάιμερ κι η μάνα μου είναι 83 χρόνων και δεν μπορεί να τον φροντίσει. Για αυτό μπόρεσα να κατέβω στους δρόμους δυστυχώς μόνο δυο φορές. Ηταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις και να προβληματιστείς, να προτείνεις λύσεις, να ανταλλάξεις ιδέες. Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Ομως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

Ποια ήταν η αντίληψή σου για το κράτος πριν και ποια είναι τώρα;

«Αν σου πω, θα με κλείσουν ισόβια... Αστειεύομαι. Δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου τύπου αναρχικός ή αντιεξουσιαστής. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Κατά την εφηβεία μου, είχα γοητευτεί με τη φιλοσοφία του αναρχισμού από τον Ζήνωνα και τους κυνικούς φιλόσοφους μέχρι τον Ενρίκο Μαλατέστα. Ακόμη και σήμερα, παραμένω γοητευμένος. Αγωνίζομαι για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες, αλλά με ιδέες και κείμενα. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στον οποίο το κράτος δείχνει το εκδικητικό του πρόσωπο. Αυτό που τους ενοχλεί, αυτό που καταστέλλουν δεν είναι η δράση μου, αλλά η στάση μου και η άποψή μου. Μου φόρτωσαν ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, αγνόησαν τις αποδείξεις που προσκόμισα για την αθωότητά μου. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποισδήποτε».

Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα;

«Οχι. Είναι τρομακτικό να περπατάς στην Ακαδημίας και μετά να βρίσκεσαι σε ένα κελί για μήνες, αλλά έχω τόσο μεγάλη επιθυμία να ζήσω που δεν φοβάμαι. Κι επίσης, εκτός από την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, βλέπω και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά».
Γιατί επέλεξες την απεργία πείνας; «Οταν κάποιος ξεκινάει απεργία πείνας, κανονικά πρέπει να τον εξετάσει οδοντίατρος -τα δόντια παθαίνουν πρώτα ζημιά- και ψυχίατρος για να αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Παρόλο που αυτό δεν έγινε στην περίπτωσή μου, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν είμαι αυτοκτονικός, δεν θέλω καθόλου να πεθάνω. Ούτε θέλω να πάθω κάποια ανήκεστο βλάβη που θα με αφήσει ανάπηρο για όλη μου τη ζωή. Βεβαίως, όπως μου εξήγησε η γιατρός που με παρακολουθεί, μετά την 30ή ημέρα απεργίας, αρχίζουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα, μπορεί να εκπέσουν ζωτικά σου όργανα. Ομως πραγματικά δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος. Το σώμα μου είναι το ύστατο όπλο».

Η απεργία πείνας φλερτάρει με το θάνατο;

«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».
Είσαι ερωτευμένος, ετοιμαζόσουν για την απελευθέρωσή σου τον Ιούλιο κι ένα κοινό σπίτι με την αγαπημένη σου. Τι λέτε τώρα; «Μιλάμε καθημερινά ατελείωτες ώρες, μου γράφει και της γράφω, σχεδιάζουμε τη ζωή μας μετά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι δυό μας, τα αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα. Η φυλακή ορίζει την ελευθερία του σώματος, όχι της ψυχής σου. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, εκείνη μου λέει venceremos. Είμαστε νέοι, ερωτευμένοι κι έχουμε τόσα όμορφα πράγματα να ζήσουμε μαζί. Και θα νικήσουμε».
Τι όνειρα βλέπεις; «Στην αρχή έβλεπα εφιάλτες. Με καθημερινό αγώνα, κατάφερα όχι μόνο να αποβάλω οτιδήποτε θα μπορούσε να με τσακίσει, αλλά να βλέπω όνειρα με δύναμη και χαρά. Εχω επιλέξει να ζήσω δημιουργικά αυτό το επεισόδιο της ζωής μου».

Τι έμαθες στη φυλακή;

«Κάθε φυλακή είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βλέπεις από καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κι εδώ τους ενδιαφέρει να κάνουν μπίζνες, μέχρι παιδεραστές. Αλλά βλέπεις και πολλούς αθώους, ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα για έναν καλό δικηγόρο ή για να πληρώσουν την εγγύηση. Πριν μπω μέσα ήμουν απόλυτος, πίστευα πως... οι κακοί είναι στη φυλακή. Εδώ όμως αναγκάζεσαι να καταλάβεις πως το κακό είναι σχετικό, να παραδεχθείς πως δυνητικά φονιάς θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε μια δοσμένη συγκυρία.
»Υπάρχουν τα πάντα μέσα μας. Στη φυλακή μαθαίνεις καινούριους κώδικες και, κυρίως, να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και μερικούς τρόπους οι οποίοι σου διευκολύνουν τη ζωή. Εδώ ζεις με τα ελάχιστα. Αυτά που έξω θεωρούμε σκουπίδα, μέσα είναι χρήσιμα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι για να καλύψεις τα ράφια με κουρτίνα, χρησιμοποιείς αντί για κόλλα καμμένες μπατονέτες;"

Οι συγκρατούμενοί σου πώς σε αντιμετωπίζουν;

«Ανέκαθεν υπήρχε σεβασμός για τους πολιτικούς κρατούμενους από τους ποινικούς, αν και δεν θέλω να κάνω διαχωρισμό. Ολοι είμαστε έγκλειστοι κι έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα. Κι εμείς, αν και πολιτικοί, αντιμετωπίζουμε το ποινικό δίκαιο. Οι συγκρατούμενοί μου μού συμπαρίστανται.
»Ο Νίκος Τσουβαλάκης άρχισε κι αυτός απεργία πείνας την ίδια μέρα με εμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αλλοι κρατούμενοι κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι περισσότεροι με στηρίζουν με απλές καθημερινές πράξεις: με επισκέπτονται στο κελί, μου δανείζουν βιβλία, μου παραχωρούν τη σειρά τους στο τηλέφωνο».
Πώς είναι το κελί σου; «Είσαι 18 ώρες το 24ωρο κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο το πολύ 8 τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλους τρεις. Η θέρμανση δεν επαρκεί. Κατσαρίδες και αρουραίοι κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ένα υπόγειο με σπασμένα τζάμια και κρύο νερό».

Οι κρατούμενοι λένε πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Πώς περνάς τις μέρες σου;

«Υπάρχει η θεωρία πως όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο πιο γρήγορα φυλακή βγάζεις. Εγώ υποστηρίζω ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο λιγότερο ζεις. Τώρα πια που δεν μπορώ να περπατήσω, διαβάζω στο κελί, γράφω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική, φτιάχνω χειροποίητες κατασκευές από φθηνά υλικά».

Τι σε εμπνέει;

«Οι διάδρομοι, τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα. Ολα αυτά μ' έβαλαν στη διαδικασία να δημιουργήσω μια άλλη πραγματικότητα από λέξεις και ζωγραφιές».

Τι θα έλεγες αν είχες μπροστά σου τον υπουργό Δικαιοσύνης;

«Ενα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου: "Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου/ αν στάζουν αίμα/ τύλιξτες στο μαντήλι σου/ τύλιξτες με μπαμπάκι/ ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και πες: 'έτσι τα λέει, για εντύπωση'/ Κάνε επιτέλους ό,τι θες / Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή / Δεν φτάνουν πια τα λόγια / Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις / και σου τις στέλνω"».

Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου μετά τη φυλακή;

«Απλή ως προς το ζην, πολύπλοκη ως προς τη σκέψη, και θέλω να κάνουμε ένα πιτσιρίκι που δεν θα μ' αφήνει σε ησυχία!»

Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα ξαναβγείς στους δρόμους;

«Φυσικά. Με τη μόνη διαφορά ότι θα είμαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσω το στημένο κατηγορητήριο. Αλλωστε, πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου».

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=72960

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Από τις σφαίρες του Κορκονέα στο Παρακράτος...

  • Την Πέμπτη 9 Ιούλη, και επίσημα η κυβέρνηση στο πλευρό των νοσταλγών του Χίτλερ. Ο Μαρκογιαννάκης, υφυπουργός Δημόσιας Τάξης, επισκέφθηκε και συνομίλησε με τους Χρυσαυγίτες στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα, στους οποίους και έδωσε την πολιτική στήριξη της κυβέρνησης για την φασισιτική επίθεση, μισή ώρα μετά, στην κατάληψη της Βίλλας Αμαλίας.
  • Τα ξημερώματα της Τρίτης 21ης Ιουλίου ο κατειλημμένος χώρος που στεγάζεται το Radio Revolt, το βαγόνι του ΟΣΕ στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης του ΑΠΘ, δέχτηκε επίθεση από αγνώστους με 3 βόμβες μολότωφ. Ο σταθμός σταμάτησε να εκπέμπει μόνο για 3 ώρες μέχρις ότου να αποκατασταθεί το ρεύμα, που διακόπηκε για λόγους ασφαλείας.
  • Το Σάββατο 25 Ιούλη στις 5.05 τα ξημερώματα "άγνωστοι" τοποθέτησαν γκαζάκια στην σιδερένια κεντρική είσοδο της κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ. Τοποθέτησαν τσάντα που περιείχε 6 γκαζάκια, 1 τετράλιτρο μπιτόνι και ένα κουτί προσανάματα. Η έκρηξη έγινε αντιληπτή από κόσμο που ήταν μέσα στην κατάληψη και βρίσκεται σε επιφυλακή μετά τις τελευταίες απειλές για καταστολή των κατειλημένων χώρων και με τη βοήθεια γειτόνων έσβησαν τη φωτιά χωρίς να προκληθούν ζημιές.
  • Τρεις μέρες αργότερα, στις 28 Ιούλη ομάδα από 40 περίπου συντρόφους/σσες, δέχθηκε επίθεση και έγιναν προσαγωγές από μπάτσους έξω από την Κατάληψη Δέλτα, κατά τη διάρκεια απογευματινής, μαζικής αφισοκόλλησης.
  • Eνώ το τελευταίο διάστημα το Ελευθεριακό Στέκι ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ παρακολουθείται καθημερινά από ασφαλίτες, πριν λίγα βράδια δύο άτομα προσέγγισαν το χώρο και επιχείρησαν να παραβιάσουν τον χώρο ανεπιτυχώς, καθώς έγιναν αντιληπτοί.
  • Την 1η Αυγούστου πραγματοποιείται από φαστιστοειδή, απόπειρα εμπρησμού της Κατάληψης Κτήματος Πραποπούλου. Κατά τη διάρκεια της επίθεση οι φασίστες χτύπησαν και τραυμάτισαν σοβαρά μετανάστη γείτονα, που προσπάθησε να τους εμποδίσει.
  • Την Τρίτη 4 Αυγούστου, 15 ημέρες απ την πρώτη αποτυχημένη εμπρηστική επίθεση στο κατειλημμένο βαγόνι που στεγάζεται το Radio Revolt ακολούθησε δεύτερη εμπρηστική επίθεση. Οι δράστες καταφέρνοντας να σπάσουν ένα μικρό τζάμι έριξαν εύφλεκτο υλικό στο εσωτερικό και προκάλεσαν πυρκαγιά η οποία είχε σαν αποτέλεσμα περιορισμένης έκτασης υλικές ζημιές στο σαλόνι του σταθμού.

"Κάτω από το πέπλο της γαλήνιας περιόδου διακοπών και ειρήνης βρίσκεται η πραγματικότητα: κοινωνική κρίση, φτώχεια, ανεργία, εκμετάλλευση, ανελευθερία… Η μόνη ελπίδα αυτού του αποτυχημένου καπιταλιστικού κράτους και των εξουσιαστών είναι η ολοένα και μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση της καθημερινότητας απέναντι στην κοινωνική έκρηξη και οργή που συνεχώς οξύνεται και πλησιάζει. Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη έδειξε ότι αφορμές για επίθεση σ' αυτόν τον χρεωκοπημένο κόσμο δίνονται καθημερινά και το ανταγωνιστικό κίνημα βρίσκεται παντού. Στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες, στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, τα στέκια και τις καταλήψεις. Εκεί που χτίζονται οι ελευθεριακές δομές του αύριο, εκεί που η αντίσταση, η συλλογικοποίηση των αρνήσεων, η αλληλεγγύη και η ομορφιά του αγώνα συναντιούνται και αναπνέουν ελεύθερα, δημιουργώντας ρήγματα στο σάπιο σύστημα."

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον…

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

Παρεμβάσεις σε Σάμο και Λέσβο, στις απόπειρες μεταφοράς προσφύγων στην Καβάλα

Στις 24/7 και στις 5/8, σύντροφοι και άλλοι πολίτες στην Λέσβο και στην Σάμο αντίστοιχα, εμπόδισαν την μεταφορά μεταναστών - προσφύγων στην Καβάλα, με σκοπό την απέλαση τους!